Showing posts with label malas. Show all posts
Showing posts with label malas. Show all posts
Friday, October 14, 2011
Thursday the Malas!
| Share |
October 13,2011
Bwisit! Bwisit! Bwisit!
Regular kong pasok twing Thursday ang 10 pm - 7 am. Ito ang Black Sheep sa aking mga sked sa buong linggo dahil siya lang ang naiiba. All the rest, 11 pm - 8 am. OK sana e kasi maaga makakauwi, masmaaaga makakatulog. Pero dahil nasanay ako sa 11-8 na sked ng sunod-sunod na tatlong araw, nawawala sa isip kong 10-7 pala ako on the next day (Thursday). Consequence? na-late ako ng 30 minutes dahil inakala kong 11-8 ang sked ko, but that was mild, and it happened last week. Mas terible ngayon!
I went to work early today for I know I suppose to log in early at 10pm. I arrived early as expected and I had a lot of time to change my log in password which my system is advising me to expire in 4 days.
Dahil marami nga akong time, pinagwarm-up ko na ang aking mga daliri sa kakatype ng passwords. Sa awa ng Dyos, nakahalos isang dosena na akong palit ngunit wala ni isa sa mga iyon ang tinanggap ng aking system! Sa inis ko, anjang sinubukan ko ang iba-ibang text case ng "BullShit!****", "WalangHiyaKa!*****", "PunyetaKangPCka!****" ngunit wala siyang tinanggap. Parang gusto ko na sanang subukan ang "Penis" ngunit baka sabihin nyang "Your Password is Too SHORT!"... Gusto ko din sanang gayahin si Mr. Bean na gumamit ng password na "incorrect", dahil twing magkakamali sya ng enter, mismong computer ang magpapaalala sa kanya ng "Your password is incorrect!",,,
Paubos na ang aking time at magteten na hindi pa din ako nakapalit ng log-in password kaya ginamit ko nalang ang aking nalalabing avail time to set up my tools. Naset-up ko nga 2 minutes before 10. Kahihintay ko ng 10 para mag-log-in sa system (gamit ang luma at expiring ko nang password), nagbasa-basa muna ako ng emails at nagreview ng mga resources. Basa-basa-basa! Hanggang nakaligtaan kong 2 MINUTES na pala akong late at hindi nakakalog-in sa system!
Putek!
Dali-dali akong naglog-in habang nananalaytay na sa akin ang espiritu ng pagkabanas/bad-trip/bullshit! Isa sa pinaka-high-light ng skejul kong ito ay mag-isa ako sa bay namin ng isang oras! Solo ko ang mundo! Akin ang buong floor! Bida ako ng Castaway Part 2, 3, and so on...
Walang anu-ano ay tumunog ang aking headset, ang sabi... "ToooT!" Syempre super spiel ako ng "Thank you for calling achu-chu-chooo! How can I help you today?"
Customer: "Is there a supervisor or manager that I can speak to?"
Lukresha Mirasol ang drama ng lolei mez! Super de-escalate naman ako pero ang lolo mong Onaks (Kano) na Dispenza pa naman ang apelido ay hindi tumatanggap ng dispensa o apology. He has been on the phone for 4 hours na daw last time he called regarding his concern and no one can help him. I offered assistance naman to the best that I can pero tinutoldukan niya ng "Give me a suppervisor or a manager!" ang bawat statement of frustaration niya.
At sa hinaba-haba ng de-escalation ko na inabot na ng 23 minutes na kinumpirma niyang kalkulado niya din, naganap ang kauna-unahan kong sup-call (Supervisor Call) sa loob ng 6 weeks ko sa floor. Ang sama sa loob na ang pinaka iniiwasan kong mangyari ay nakaenkwentro ko na. Unang call for the day, sup-call pa! Although parang normal lang sa ibang ahente ang kumota ng 3 sup-calls sa isang araw, mabigat sa aking damdamin ang magkaroon ng sup-call. Kahit hindi na ako pumasa sa Q.A. basta lahat ng calls ko ay hindi tinapos ng isang supervisor/manager.
Anu pa nga ba? Naganap na! Akala ko pa naman Friday the 13th ang malas day. Hindi na pala, na-ajust na ng mas-maaga.
At ang twist? Pagkatapos i-notate ng sup ko ang account about the call, I went back to check my sked online, at eto ang pak na pak! 11 pm - 8 am ako ngayon! Putek!
I went to work early thinking that my regular Thursday sked stays the same. Then I found out, palaspas 11-8 pala ang buong week ko! Bwisit! Bwisit! Bwisit!
Kung hindi ako nag-log in ng maaga edi may masmahaba pa sana akong time magset-up ng new Password ko. Hindi ko sana natanggap ang unang sup-call ko. Hindi sana badtrip ang Thursday the 13th kong hinayupak na hindi ko man lang kasi naisip na i-check yung sked ko kahapon o noong nakaraan pang mga araw tuloy nabigyan ko ng maagang quota ang aking supervisor na sick na din sa mga sup-calls...
Naaalala ko pa tuloy ang putakting Mr. Dispenza na ang kapal ng mukang magbanta na sasabihan daw niya ang mga 200 niyang tauhan na ayaw niya sa aming siniserbisyuhang carrier e currently under ibang carrier naman pala siya. Kaya siya siguro bumagsak sa aming credit check up to the maximum try na pwede naming i-offer dahil he's not eligible for our service!
Regular kong pasok twing Thursday ang 10 pm - 7 am. Ito ang Black Sheep sa aking mga sked sa buong linggo dahil siya lang ang naiiba. All the rest, 11 pm - 8 am. OK sana e kasi maaga makakauwi, masmaaaga makakatulog. Pero dahil nasanay ako sa 11-8 na sked ng sunod-sunod na tatlong araw, nawawala sa isip kong 10-7 pala ako on the next day (Thursday). Consequence? na-late ako ng 30 minutes dahil inakala kong 11-8 ang sked ko, but that was mild, and it happened last week. Mas terible ngayon!
I went to work early today for I know I suppose to log in early at 10pm. I arrived early as expected and I had a lot of time to change my log in password which my system is advising me to expire in 4 days.
Dahil marami nga akong time, pinagwarm-up ko na ang aking mga daliri sa kakatype ng passwords. Sa awa ng Dyos, nakahalos isang dosena na akong palit ngunit wala ni isa sa mga iyon ang tinanggap ng aking system! Sa inis ko, anjang sinubukan ko ang iba-ibang text case ng "BullShit!****", "WalangHiyaKa!*****", "PunyetaKangPCka!****" ngunit wala siyang tinanggap. Parang gusto ko na sanang subukan ang "Penis" ngunit baka sabihin nyang "Your Password is Too SHORT!"... Gusto ko din sanang gayahin si Mr. Bean na gumamit ng password na "incorrect", dahil twing magkakamali sya ng enter, mismong computer ang magpapaalala sa kanya ng "Your password is incorrect!",,,
Paubos na ang aking time at magteten na hindi pa din ako nakapalit ng log-in password kaya ginamit ko nalang ang aking nalalabing avail time to set up my tools. Naset-up ko nga 2 minutes before 10. Kahihintay ko ng 10 para mag-log-in sa system (gamit ang luma at expiring ko nang password), nagbasa-basa muna ako ng emails at nagreview ng mga resources. Basa-basa-basa! Hanggang nakaligtaan kong 2 MINUTES na pala akong late at hindi nakakalog-in sa system!
Putek!
Dali-dali akong naglog-in habang nananalaytay na sa akin ang espiritu ng pagkabanas/bad-trip/bullshit! Isa sa pinaka-high-light ng skejul kong ito ay mag-isa ako sa bay namin ng isang oras! Solo ko ang mundo! Akin ang buong floor! Bida ako ng Castaway Part 2, 3, and so on...
Walang anu-ano ay tumunog ang aking headset, ang sabi... "ToooT!" Syempre super spiel ako ng "Thank you for calling achu-chu-chooo! How can I help you today?"
Customer: "Is there a supervisor or manager that I can speak to?"
Lukresha Mirasol ang drama ng lolei mez! Super de-escalate naman ako pero ang lolo mong Onaks (Kano) na Dispenza pa naman ang apelido ay hindi tumatanggap ng dispensa o apology. He has been on the phone for 4 hours na daw last time he called regarding his concern and no one can help him. I offered assistance naman to the best that I can pero tinutoldukan niya ng "Give me a suppervisor or a manager!" ang bawat statement of frustaration niya.
At sa hinaba-haba ng de-escalation ko na inabot na ng 23 minutes na kinumpirma niyang kalkulado niya din, naganap ang kauna-unahan kong sup-call (Supervisor Call) sa loob ng 6 weeks ko sa floor. Ang sama sa loob na ang pinaka iniiwasan kong mangyari ay nakaenkwentro ko na. Unang call for the day, sup-call pa! Although parang normal lang sa ibang ahente ang kumota ng 3 sup-calls sa isang araw, mabigat sa aking damdamin ang magkaroon ng sup-call. Kahit hindi na ako pumasa sa Q.A. basta lahat ng calls ko ay hindi tinapos ng isang supervisor/manager.
Anu pa nga ba? Naganap na! Akala ko pa naman Friday the 13th ang malas day. Hindi na pala, na-ajust na ng mas-maaga.
At ang twist? Pagkatapos i-notate ng sup ko ang account about the call, I went back to check my sked online, at eto ang pak na pak! 11 pm - 8 am ako ngayon! Putek!
I went to work early thinking that my regular Thursday sked stays the same. Then I found out, palaspas 11-8 pala ang buong week ko! Bwisit! Bwisit! Bwisit!
Kung hindi ako nag-log in ng maaga edi may masmahaba pa sana akong time magset-up ng new Password ko. Hindi ko sana natanggap ang unang sup-call ko. Hindi sana badtrip ang Thursday the 13th kong hinayupak na hindi ko man lang kasi naisip na i-check yung sked ko kahapon o noong nakaraan pang mga araw tuloy nabigyan ko ng maagang quota ang aking supervisor na sick na din sa mga sup-calls...
Naaalala ko pa tuloy ang putakting Mr. Dispenza na ang kapal ng mukang magbanta na sasabihan daw niya ang mga 200 niyang tauhan na ayaw niya sa aming siniserbisyuhang carrier e currently under ibang carrier naman pala siya. Kaya siya siguro bumagsak sa aming credit check up to the maximum try na pwede naming i-offer dahil he's not eligible for our service!
Saturday, February 19, 2011
Sirang Biyahe
| Share |
Recently, palagi nalang may abirya sa mga out-of-town byahe ko.
Kahapon, nasa UP Diliman ulit kami para matulog, este magseminar tungkol sa mga updates mga bagay na may kinalaman s aming kurso, Dreaming, este IT.
Sa aking byahe patungong dorm mula bayan (Camiling) na may mga distansyang 5-7 km, siningil ako ng 40 pesos ng aircon buz samantalang 7 pesos lang naman yon kung ordinary buz o jeep ang sinakyan ko. Habang 25 pesos lang ang siningil saken mula Siesta (Tarlac City) hanggang Paniqui nung pauwi na ako, aircon buz din, na ang distansiya ay halos dumaan ng tatlo o apat na bayan. Ang laki naman ng diperensya! Pag-gabi ba ang byahe, humahaba ang mga kalsada? Lumalaki ba ang sitting capacity ng pasahero? Tumataas ba ang gasolina? O talagang over-priced lang ang night-differential ng mga public transportations?
Syempre, hindi pa ko naka-uwi sa baryo namen sa lagay na yun, dalawang sakayan pa. Pagbaba ko ng Paniqui, mula high-way hanggang Arcade, kung saan aarkila kami ni sis ko ng trike to bario namen, 15 pesos ang singil ng mama na usually 7-10 pesos lang kung umaga ang arangkada. Katumbas na yon ng pamasahe ng isang byahe ko mula bayan hanggang bario namen na dumadaan sa 6-7 baranggays, mahigit sampungbeses ang layo sa distansyang tinakbo ng trike from high-way to Arcade.
Dahil wala ng masasakyang jeep papunta samen sa kalagitnaan na ng gabi, no-choice but arkila kami ng trike. Ang regular na byahe ng trike hanggang samen ay nagkakarga ng 5 pasahero, 15 pesos per head, so 75 pesos lahat ang kikitain ng driver. Pero dahil umiiral ang night-differential, over a hundred pesos na ang singilan. Buti nalang at kilala ni kuya ko yung nag-offer ng ride kaya nagmatigas ang sis ko ng fixed-price walang dagdag, walang bawas 100 pesos lang ang mapapala niya samen. Deal! Larga na.
Pagkaandar palang namen, nagtinginan kami ni sis ko dahil sa hindi kaaya-ayang tunog ng trike. At walang anu-ano'y hindi sumablay ang expektasyon naming ititirik kami ng sasakyang iyon kung saan sa kalagitnaan ng gabi sa ilalim ng buong-buong pagkaliwaliwanag na buwan. BLAGADAG! Napatid ang preno ng trike at pumulupot ang mga bahagi nito sa likurang gulong. Buti nalang at hindi gaanong mabilis ang aming takbo at napahinto kami ng magaan. Sa konting kalikot ng mama, napag-alaman naming makakatakbo pa naman ito, pero maaaring hindi na huminto, or mahirap ihinto kasi nga napatid ang break. Syempre, umandar kami with a Deal or No-deal condition, The Price is Right pa rin ang bayaran. Walang labis, wala ding kulang. Tumataginting na isang daang piso ang napasakamay ng mama kahit kalahati palang ang aming nararating. Hay, byahe...
Napilitan kaming tawagan si bro ko to the rescue para pik-apin kami, kahit pa una na namin siyang sinabihan na kanselado ang sunduan session ng hating-gabing iyon.
Kahapon, nasa UP Diliman ulit kami para matulog, este magseminar tungkol sa mga updates mga bagay na may kinalaman s aming kurso, Dreaming, este IT.
Sa aking byahe patungong dorm mula bayan (Camiling) na may mga distansyang 5-7 km, siningil ako ng 40 pesos ng aircon buz samantalang 7 pesos lang naman yon kung ordinary buz o jeep ang sinakyan ko. Habang 25 pesos lang ang siningil saken mula Siesta (Tarlac City) hanggang Paniqui nung pauwi na ako, aircon buz din, na ang distansiya ay halos dumaan ng tatlo o apat na bayan. Ang laki naman ng diperensya! Pag-gabi ba ang byahe, humahaba ang mga kalsada? Lumalaki ba ang sitting capacity ng pasahero? Tumataas ba ang gasolina? O talagang over-priced lang ang night-differential ng mga public transportations?
Syempre, hindi pa ko naka-uwi sa baryo namen sa lagay na yun, dalawang sakayan pa. Pagbaba ko ng Paniqui, mula high-way hanggang Arcade, kung saan aarkila kami ni sis ko ng trike to bario namen, 15 pesos ang singil ng mama na usually 7-10 pesos lang kung umaga ang arangkada. Katumbas na yon ng pamasahe ng isang byahe ko mula bayan hanggang bario namen na dumadaan sa 6-7 baranggays, mahigit sampungbeses ang layo sa distansyang tinakbo ng trike from high-way to Arcade.
Dahil wala ng masasakyang jeep papunta samen sa kalagitnaan na ng gabi, no-choice but arkila kami ng trike. Ang regular na byahe ng trike hanggang samen ay nagkakarga ng 5 pasahero, 15 pesos per head, so 75 pesos lahat ang kikitain ng driver. Pero dahil umiiral ang night-differential, over a hundred pesos na ang singilan. Buti nalang at kilala ni kuya ko yung nag-offer ng ride kaya nagmatigas ang sis ko ng fixed-price walang dagdag, walang bawas 100 pesos lang ang mapapala niya samen. Deal! Larga na.
Pagkaandar palang namen, nagtinginan kami ni sis ko dahil sa hindi kaaya-ayang tunog ng trike. At walang anu-ano'y hindi sumablay ang expektasyon naming ititirik kami ng sasakyang iyon kung saan sa kalagitnaan ng gabi sa ilalim ng buong-buong pagkaliwaliwanag na buwan. BLAGADAG! Napatid ang preno ng trike at pumulupot ang mga bahagi nito sa likurang gulong. Buti nalang at hindi gaanong mabilis ang aming takbo at napahinto kami ng magaan. Sa konting kalikot ng mama, napag-alaman naming makakatakbo pa naman ito, pero maaaring hindi na huminto, or mahirap ihinto kasi nga napatid ang break. Syempre, umandar kami with a Deal or No-deal condition, The Price is Right pa rin ang bayaran. Walang labis, wala ding kulang. Tumataginting na isang daang piso ang napasakamay ng mama kahit kalahati palang ang aming nararating. Hay, byahe...
Napilitan kaming tawagan si bro ko to the rescue para pik-apin kami, kahit pa una na namin siyang sinabihan na kanselado ang sunduan session ng hating-gabing iyon.
Subscribe to:
Posts (Atom)